|
De geschiedenis van de nederlandse zeilende passagiersvaart begon in havens als Muiden, Stavoren en Enkhuizen aan de voormalige Zuiderzee.
HISTORIE VAN DE CHARTERVAART
In de zeventiger jaren kochten studenten botters (oude houten visserschepen van de Zuiderzee) om er mee te zeilen. Veelal vrienden en studentengroepen spekten de scheepskas voor het kostbare onderhoud. Omdat er niet voldoende geld binnen kwam om het hoofd financieel boven water te houden werden de schepen ook wel verhuurd. Er werden ook klippers en tjalken (grote zeilende stalen binnenvaartschepen) opnieuw onder zeil gebracht voor het varen met gasten. Het IJsselmeer vormde het belangrijkste vaargebied. Bovenstaande schepen werden geëxploiteerd door liefhebbers.
Een volgend fase brak aan toen boekingskantoren werden opgericht om de marketing ter hand te nemen en het contact te vormen tussen schippers en klanten. Er ontstond een enorme belangstelling om te zeilen met deze authentieke schepen, met name vanuit Duitsland. De (veiligheids)eisen aan de schepen en bemanningen werden steeds verder verscherpt wat leidde tot een eigen klassebureau (Bureau Zeilwezen, nu Register Holland) om deze te toetsen. De schippers verenigden zich in een belangenvereniging (BBZ) die namens de vloot met de overheid in gesprek ging. Inmiddels is er een professionele bedrijfstak ontstaan die steeds commerciëler wordt en moet voldoen aan eisen die gesteld worden door Scheepvaart Inspectie.
ZEILENDE ZEESCHEPEN Bij een aantal eigenaren van charterschepen van het IJsselmeer ontstond belangstelling om het vaargebied uit te breiden. Er werden zeeschepen onder zeil gebracht waarmee voornamelijk op de 'Oostzee' wordt gevaren. Toen in 1988 de plannen voor de restauratie van de Oosterschelde werden gemaakt, bleek dat veel van de regelgeving en constructie-eisen niet waren gericht op schepen met een onbeperkt vaargebied. De Oosterschelde vervulde duidelijk een voortrekkersrol. Inmiddels zijn er meerdere grote Nederlandse zeilschepen die de wereldzeeën bevaren.
|
