De 'Oosterschelde' vertrok op 21 februari naar de Middellandse Zee, waar het schip tot half mei is gebleven. De komende zomer is het schip in de Schotse Hebriden, maar ook op Sail Amsterdam en in de komende winter maken we reizen in Kaapverdië.

Posities van het schip vindt u op het log.

Laatste Nieuws

Donderdag, de 22e, zijn we in het laatste licht vertrokken uit Oban, het was bijna windstil. De volgende ochtend hebben we, in prachtig weer, het bijzondere eiland Staffa bezocht. Waarna we onder zeil van anker gingen. Na een prachtige zeildag, waarbij we zeker 5 reuzehaaien hebben gezien, zijn we onder zeil ten anker gekomen bij Mingulay, net voor het donker.
Vandaag hebben we in typisch Schots weer de dieren aldaar kunnen bewonderen: robben, papegaaiduikers en wel 10 andere soorten. Na de lunch hebben we koers gezet naar St Kilda, waar we rond middernacht zullen aankomen.

We liggen weer in Oban en zijn druk met de schoonmaak: inkoop en onderhoud voor de volgende Hebridenreis die vanavond van start gaat. Het hoogtepunt van de laatste dagen en de gehele reis was ons bezoek aan St Kilda. Dit eiland blijft fascinerend mooi en is elke keer weer een lust voor het oog. 's Avonds aten een paar mensen van NTS, die het eiland onderzoeken en beheren, met ons mee. Met een roze avondlucht bekeken we vanaf het schip de Jan-van-Genten kolonie op Stac Lee. Een paar uur en vele gigabytes aan foto's later, stuurden we het schip door de Sound of Harris naar het eiland Rhum, waar het inmiddels zachte weer voor een mooie en heel gezellige avond aan dek zorgde. Woensdag blies een mooi oostenwindje de 'Oosterschelde' terug naar Oban en passeerden alle zeilen en zeilhandelingen nog even de revue. Het zachte weer lijkt nu zelfs om te slaan naar iets wat op zomer begint te lijken. Boven Oban is de lucht strakblauw en er is geen wolkje aan de lucht.

Time flies when you are having fun!
Ondanks dat het relatief slechte weer is, veel regent en wat frisjes is voor mensen die net uit Nederland komen, en gewend zijn aan 30+ temperaturen, verloopt de reis geweldig goed. We bezochten Stornoway op vrijdag, bekeken de door wind geteisterde vlaktes en warmden weer op in een van de gezellige kroegen. Een aantal bezocht 's avonds het Hebridean Celtic Festival, dat plaatsvond voor het kasteel, onder een gigantische Harry Potter-tent met steile punten en grote wimpels. Zeilend verlieten we zaterdag de haven en we konden een korte wandeling op de Shiant-eilanden maken voor we zaterdagavond in Loch Seaforth voor anker gingen. Zondag gingen we naar de kerk... en niet zo maar eentje. Vlak boven de Sound of Harris ligt aan een idyllische baai (Rodel) een prachtig 14e eeuws kerkje (St. Clements Church), dat een bezoek meer dan waard was. Oude tombes en middeleeuws beeldhouwwerk, dat al bijna weggesleten was door de regen, en heel dikke granieten muren. Na het eten gingen we door de Sound of Harris naar het westen de Atlantische Oceaan op naar St Kilda.

Oosterschelde

The waves do crash
across the bow
The horizon weighted
by the clouds

the land a shadow
like a beast of yore
a leviathan
that is the shore

the wind is howling
the sails are full
the water exerting
a mighty pull

ropes are hoisted
and sheets are reefed
the groans of wood
a murmur beneath

the sound of the sea
singing her song
the creullest mistress
if you tack wrong

then the sun breaks through
and paints the sky
a seagull floats on
a breeze up high

the water becomes
a glassy lake
and dolphins play
within our wake

gold glistens across
clear blue sea
and it becomes
a wondrous place to be

and evermore
our hearts are held
by the beautiful, the glorious
oosterschelde

Jamie Vogel,
July 10th 2010

Voor ons eerste rondje Hebriden zijn we dinsdagochtend bij zonsopkomst om half vijf vertrokken uit Oban. Het was windstil. Niet ideaal voor zeilen maar wel ideaal voor een bezoek aan het eiland Staffa, waar je maar moeilijk kan landen en een rustige zee een voorwaarde is. Staffa is vooral beroemd vanwege de Fingal's Cave. Deze indrukwekkende grot, opgebouwd uit zeshoekig basalt, steekt recht omhoog en vormt daardoor mooie rechte wanden. De afgebroken stukken vormen traptreden en plavuizen zodat het bijna door mensen gemaakt lijken te zijn.
Met het geruis van de zee uit de grot nog in de oren zeilden we naar het noorden en lieten we 's avonds in Loch Nevis het anker vallen. Onderweg zagen we veel reuzenhaaien, die in groepjes van 4 à 5 heel dicht bij het schip kwamen. In het heldere water was de wijd opengesperde bek van deze planktoneters goed te zien. Woensdagochtend vertrokken we na een ochtendwandeling en zeilden we eerst rustig langs de zuidkust van Skye. Eerst rustig en later ontzettend hard met een stevig (Bft 6) noordoostenwind, waardoor de snelheid opliep tot wel 12 knopen! In vlakke zee was de 'Oosterschelde' helemaal in haar element.
Terwijl de wind verder toenam hebben we beschutting gezocht in Loch Harport en genoten van een fantastisch avondmaal van onze kok Wouter. Rond middernacht zijn we vertrokken naar Dunvegan. Daar zullen we in de ochtend aankomen en het kasteel van de MacCleods en de zeehondenkolonie bekijken.

Zoals dat gelukkig vaak gaat, nam de wind af naar menselijke maat en konden we donderdag met de rubberboot mensen naar de wal brengen. Het geluk wilde dat een groot cruiseschip door de zware wind een bezoek aan Stornoway moest afzeggen zodat er plots voor ons een tourbus beschikbaar was. Onze chauffeur Dave reed ons over heel Lewis en wist over alles wel iets te vertellen. De standing stones van Callanish, de blackhouses, het turfsteken, de hoeveelheid kerken, lokale gebruiken en welke kroeg het best is. Aan de westzijde van Lewis joeg de wind nog over de kale vlaktes en zagen we enorme brekers op de kust beuken.
Vrijdag begon zoals het hoort: met zonsopgang zeilend van het anker-op en vlak langs de vuurtoren doken we de Minch in. Na wat kruisen en wat flinke regenbuien werd de sky boven het eiland Skye strakblauw en zonnig. Echt 'four seasons in one day'. De attracties van de dag is, behalve het kasteel van de MacCleod-clan, het slingeren aan de breefokval en de onvermijdelijke duik in het ijskoude water die daarop volgt.
Opgefrist en wel ging het anker weer omhoog en zeilden we verder met een wel heel licht windje door de nacht naar Loch Harport en de Talisker-stokerij. Het was wel wat vroeg op de dag voor een glas whiskey maar toch heel interessant te zien hoe dit gemaakt wordt. De rest van de dag werd er van de zon en de windstilte genoten.
We liggen nu bij het eiland Rum en gaan vannacht verder naar de Sound of Mull. Met de noordwestenwind die nu begint te waaien, moet dat zeilend heel mooi te doen zijn.
We hebben nog maar weinig zeeleven gezien (behalve veel makrelen, die versgerookt prima smaken:-))

Het is misschien wat moeilijk voor te stellen, maar terwijl heel Nederland warm en zweterig bijkomt van het voetbalfeestje, liggen wij verwaaid voor anker in een baai net ten noorden van Stornoway. De mest van de schapen, die hier bekend staan om hun prachtige wol, waait spreekwoordelijk én letterlijk van de dijken. Er staat in de relatieve beschutting van de baai nu al een windkracht 8. Een traag lagedrukgebied, wat volgens de berichten vandaag een diepte van 970 mbar zal bereiken, teistert de gehele Schotse westkust en Ierland. Vandaar ook hebben we een bezoek aan Orkney overgeslagen om zodra het weer wat verbetert nog volop van de Hebriden te kunnen genieten. We zijn zo snel als we konden, langzaam revend, door de Pentland Firth, in een keer van Aberdeen naar hier gevaren. We zullen hier zeker de hele dag nog blijven tot het weer wat verbetert.
Vandaag schijnt de zon weer en vieren we behalve de overwinning op Uruguay ook de verjaardagen van maar liefst drie gast-bemanningsleden Ton, Susanne en Corinne: Gefeliciteerd!

We zijn zaterdagavond afgemeerd in de haven van Aberdeen. Bijna alle gasten hebben het schip verlaten (een paar blijven nog een reisje aan boord) en een nieuwe ploeg is aan boord gestapt. Het heeft hier vandaag hard gewaait (WSW 8-9 Bft) en we zullen morgenochtend, als het wat afgenomen is, vertrekken richting Orkney.

Met nog 30 NM te gaan naar Aberdeen komt er al bijna een eind aan deze mijlenmaker. Het zonnetje schijnt (niet zo ongenadig als thuis in Nederland) en een zuidwestelijk windje van 3 Bft doet alle zeilen mooi bollen. Gistermiddag waren we nog op zee en luisterden we met ingehouden adem naar de wedstrijd Nederland-Brazilië. Even later liepen we Berwick-upon-Tweed binnen voor een korte stop. In dit prachtige getijde-haventje waren we ook nu weer van harte welkom en we trokken veel bekijks.