Santo Antão

Het stuk zeilen van Santiago omhoog richting São Vicente is bijna altijd net wel of net niet haalbaar. Maar soms zit het mee! De wind was een stuk oostelijker dan de gebruikelijk noordoost, dus we konden een stuk hoger sturen dan ‘normaal’. Tegen middernacht zaten we vlak onder São Nicolau en kwamen daar in de luwte terecht. Dus hebben we even de motor erbij gehad, om vrij te komen van dit hoge eiland. Een stukje verder kwam de wind terug en konden we prachtig zeilend boven (ten noorden van) het onbewoonde Rasso, Branco en St Lucia langs richting Mindelo op São Vicente. 
Tijdens onze stop bij Mindelo nemen we de tijd om een lange wandeling te maken op (het voor velen mooiste eiland) Santo Antão. Nog steeds, na meerdere jaren hier gevaren te hebben, vind ik deze wandeling geweldig om te doen. Daarom pik ik elk jaar weer deze excursie minimaal één keer mee.
Het blijft me verbazen hoe het dorre, droge landschap van de ene kant van de bergen over kan gaan in het overweldigende groen van de andere kant. 
Zoals altijd stopt het busje in de oude krater waar de wandeling begint. Eerst is het een stuk omhooglopen, om op de rand van deze krater te komen. Eenmaal op de top zijn er een paar mogelijkheden; óf je staat in de wolken, ziet zo goed als niets, tenzij de wolken even openbreken en je een glimp van het dal mee kan pikken. Dan zal ergens tijdens de afdaling de mist optrekken en langzaam zal het uitzicht groter en mooier worden. Óf het is zo’n stralende dag, dat je bovenaan de kraterrand staat en onder je het prachtig groene dal ziet liggen, met in de verte de diepblauwe oceaan die zich uitstrekt tot aan het oneindige. Nou, zo’n dag was het gisteren!
Langzaam daalden we af de vallei in. Eerst is er alleen wilde begroeiing, maar zonder dat je het door hebt loop je ineens langs zoete aardappelen en suikerriet. En langzaam maar zeker zien we ook koffie, papaja, mango, nespra, bananen, enz. enz. voorbijkomen. Dit blijft een supergave wandeling en ik weet nu al dat ik hem zeker nogmaals wil doen!