Paramaribo

24 maart 2026

Paramaribo

Op de kaart zien we hoe het water langzaam ondieper wordt, terwijl de wind in kracht afneemt. Het diepe, helderblauwe oceaanwater maakt plaats voor een groenige, bijna jadeachtige tint, licht troebel en duidelijk anders van karakter. Aan boord groeit de opwinding; iedereen voelt dat we dichter bij land komen. Ook het verminderde rollen helpt mee: na twee weken op zee wordt er eindelijk weer goed geslapen, en dat maakt het leven aan boord een stuk aangenamer.

Donderdag 19 maart. De zeebodem loopt verder op en we varen nu in water van ongeveer 50 meter diep, met nog zo’n 100 zeemijlen te gaan tot de kust. De zee is opvallend vlak en nog troebeler dan de dag ervoor, met een kleur die doet denken aan de Noordzee. Later vanavond bereiken we het punt waar de loods aan boord komt voor de laatste 25 zeemijlen richting de haven. Midden in de nacht stapt hij over, zodat we met het opkomende tij de Surinamerivier kunnen opvaren. Bijzonder ook dat we, zo ver van huis, ineens weer gewoon Nederlands spreken.

We zijn in Paramaribo.