Spanje aan de horizon

24 augustus 2026

Spanje aan de horizon

De reis over de oceaan ging verder en het leven aan boord vond zijn vaste ritme op zee, maar het weer zorgde ervoor dat het nooit eentonig werd. Tijdens een oversteek in oostelijke richting profiteren we niet van de passaatwinden. In plaats daarvan varen we mee met de lagedrukgebieden die over de Noord-Atlantische Oceaan trekken.

Voor ons betekent dit een lang strategisch spel met de voortdurend veranderende weersvoorspellingen en volop zeilwerk voor iedereen aan boord. We voeren met vrijwel iedere mogelijke zeilconfiguratie die het schip te bieden heeft: van het benutten van ieder laatste zuchtje wind met het grote ondervoorzeil tot hoog aan de wind varen met diep gereefde zeilen.

Bijna drie weken lang zagen we buiten de kleine wereld van de ‘Oosterschelde’ geen enkel ander teken van menselijk leven. Ongeveer halverwege kwamen we echter midden in een grote migratie van wilde dieren terecht. Op een ochtend werden we getrakteerd op walvissen, orka’s en dolfijnen die ons pad kruisten. Waarschijnlijk volgden ze een migrerende school tonijn, want juist op dat moment vingen we eindelijk een flinke gestreepte tonijn, groot genoeg om iedereen twee maaltijden te bezorgen.

Ruim 2.500 zeemijl en zeventien dagen later beginnen we Spaans te horen op de marifoon. Spanje wordt langzaam zichtbaar aan de horizon en presenteert ons de Costa da Morte – de Kust van de Dood.

De dramatische naam van deze kust wordt toegeschreven aan de spectaculaire kliffen en rotsachtige kusten die het tragische toneel vormden van talloze scheepswrakken toen de Atlantische handel in dit gebied in de 19e eeuw toenam. Hoewel er langs deze kust nog altijd onbekende rotsen kunnen liggen, heeft moderne technologie dit prachtige zeilgebied minder verraderlijk gemaakt dan het ooit was.

Vanavond gaan we voor anker in een rustige baai bij een klein vissersdorp, voordat we uiteindelijk koers zetten naar A Coruña.